Leren van fouten is sleutel tot innovatie

Ik durf te stellen dat er in elk bedrijf dagelijks blunders en fouten worden gemaakt. Helaas probeert men die meestal zo snel mogelijk te verdoezelen. Want o jee, stel dat er iemand achter komt dat de zaken niet op rolletjes lopen. We schamen ons voor gemaakte fouten. Het gevolg is dat ineffectieve werkwijzen steeds herhaald worden. Zonde is dat! Hier leert niemand wat van. In een cultuur waar miststappen afgestraft worden is geen ruimte voor eigen initiatief.

Risico? Te gevaarlijk.
Initiatief nemen? Nee liever niet, stel dat het mis gaat
En zo blijft alles zoals het was.

Met deze houding krijgt innovatie en geen enkele kans. Want juist door te reflecteren op de zaken die misgaan kunnen we leren en een strategie ontwikkelen die wel werkt. Dat weet ook de McGill University. Ze hebben recentelijk hun Failure Report Vision 2020 uitgegeven. Een bericht waarin ze misplaatste intenties, verkeerde aannames en andere bedrijfsfouten openlijk toegeven, delen en vieren. Zonder angst afgestraft te worden door donateurs en andere geldschieters. Zij weten namelijk dat niet leren van je fouten enorm onproductief is. Daarom geloven zij:

“Through Vision 2020 we hope to redefine excellence at McGill—building a culture where creativity thrives and people aren’t afraid to run with big, risky ideas. The world is facing environmental and economic crises of historic proportions—there is no time for timidity. We believe that, as one of the foremost institutions of higher learning on the planet, McGill has not only an opportunity but a responsibility to take the lead in seeking solutions to sustainability challenges. Redefining excellence in this way will involve making room for failure—taking the stigma out of doing it, and making a habit of learning from it.”

Fouten maken, ze vieren en delen is enorm slim. Wie geen fouten durft te maken die gaat ook niet vooruit. Innovatie begint immers met afwijken van het bekende pad en stappen zetten richting het onbekende. En dat zonder dubbele boden en vangnet. Daarvoor is lef nodig en vertrouwen. Vertrouwen om open te staan voor wat we nog niet weten, moed en ruimte om te experimenteren en lef om te durven falen en daar weer van te leren.

In Nederland geeft het Instituut voor Briljante Mislukkingen elk jaar een award uit in de zorg, een prijs voor de beste mislukking. Hun motto: lerend vermogen is een teken van kracht.

Albert Einstein zei het al, “Insanity is doing the same thing over en over again.”

 

Traditie, of kan het ook anders?

Zo, ik zit. Binnengewaaid voor koffie. Wat zien de broodjes er lekker uit, zeg ik tegen mezelf. Ik heb de hele week inclusief vanochtend hard gewerkt. Zal ik ook maar gaan lunchen? “Natuurlijk,” denk je nu. “Gun jezelf eens wat, mens!” En je hebt vast gelijk.

Het probleem is alleen dat ik het voor mezelf moet verantwoorden. Nee, het gaat niet om de paar euro’s, daar lig ik niet wakker van. Als creatieve denker ben ik wendbaar, dus zorgen over voldoende business hoef ik me niet te maken, ideeën genoeg. Het gaat erom of ik van mezelf hier op klaarlichte werkdag mag zitten niksen. Snel overdenk ik wat ik nog allemaal moet doen vandaag. Het is tenslotte december en iedereen weet, dat het enoooorm druk is. “Sorry, ff geen tijd, ik heb Sinterklaasstress.” appte mijn vriendin vorige week. “We moeten onze afspraak verzetten, het is gewoon te druk nu. Kan het in het nieuwe jaar?”, mailde de klant.

De stress slaat overal toe. We hebben blijkbaar collectief afgesproken dat december dé stressmaand van het jaar is. Ik weet nu al dat het in de dagen voor kerst nog erger wordt, want dan moet ALLES nog af voor de kerst. En we willen natuurlijk ook kerstborrelen, kerstlunchen, kerstdineren en cadeautjes kopen en lekker koken met de familie en en… Gelukkig hebben we ook met zijn allen afgesproken dat we met de Kerst eventjes vrij hebben. Pfff.

Ik vraag me af of en hoe dat anders kan? Ik bedoel, kunnen we Sinterklaas of Kerst niet beter op een moment vieren waarop we meer tijd hebben? Bijvoorbeeld in de zomer? Iederéén stelt zijn verjaardagsfeest toch weleens uit? “Dat kan toch niet”, roept mijn geliefde vol ongeloof, “het is een traditie. En tradities ga je niet veranderen.” Euh, spontaan denk ik aan de ideeënkillers en dan weet ik het ineens. Het is geen kwestie van niet kunnen, maar van niet willen. Natuurlijk kan dit anders, maar we willen gewoon stressen.

In drukke tijden zijn we geneigd om alsmaar door te racen. We vergeten ons af te vragen waarom doe ik eigenlijk wat ik doe? Wat is mijn doel? We zitten in de routine, hebben het druk, maken ons druk en rennen ons rot. Stilstaan of tegenspreken houdt alleen maar op. Nee, dat kan nu even niet, geen tijd. Mee in de vaart der volkeren, is het devies.

Onzin, denk ik ineens. Wat is eigenlijk het ergste wat er kan gebeuren als ik het nu anders doe? Als ik wél de tijd neem en even stil sta bij wat ik eigenlijk wil en waarom?

Ik leun rustig achterover en bestel een lekker broodje. Mmm, heerlijk. Voordat ik het weet vraag ik om een tweede kop koffie en een jus. De zon schijnt in mijn gezicht en ik doe even mijn ogen dicht. Ik word ineens heel rustig. Na een uurtje lanterfanten weet ik het ineens: dit jaar ga ik het anders doen. Ik ga Kerst anders vieren. Uitstellen naar februari bijvoorbeeld, want dat is doorgaans een rustige maand. De nieuwjaarsborrels zijn achter de rug, de uitverkoop is gestart en de voorjaarsvakantie (in februari, huh?) staat voor de deur. Ik glimlach. Straks ga ik naar huis, knuffel mijn kinderen en ga mijn besluit meedelen. Ze zullen mij vast enorm tegenspreken, maar ach, dat hoort bij innovatie.